Fatal Prey

Alleen slachting bewijst dat je nog bestaat.

Eindeloze cycli. Eindeloze slachting. Wanneer de klok middernacht slaat, ontwaak je in een stad in puin – wolkenkrabbers verschroeid door oorlog, straten bezaaid met verbrijzelde resten. Hier is geen dageraad, alleen nachtmerries die steeds opnieuw beginnen. Elke dood sleurt je terug naar het begin, ontneemt je je herinneringen, maar laat de pijn intact. De stad verandert, de vijanden veranderen, maar één waarheid vervaagt nooit: je moet blijven doden om te overleven.
In deze beproeving is niemand een toeschouwer. Vreemdelingen kunnen bondgenoten worden, of je volgende slachtoffers. De regels veranderen bij elke lus, en elke schaduw verbergt een nieuwe val. Leugens dragen het masker van overleven, en genade is de snelste weg naar de dood. Sommigen geven zich over aan waanzin; anderen klampen zich vast aan de rede – maar uiteindelijk worden ze allemaal een lijk in de cyclus.
Er is geen verlossing. Geen einde. Elke ademhaling kan de jager dichterbij brengen, elke keuze kan je verstand aan diggelen slaan. Terwijl de wereld vervalt en herinneringen uiteenvallen, blijft één vraag over: zul je het deze keer langer volhouden?